# HannaOlejnik
tytuł pracy kierunkowej
Próg krytyczny
tytuł pracy uzupełniającej
Still
tytuł pracy teoretycznej
Niewidomi fotografowie
PRACA MAGISTERSKA
# HannaOlejnik
promotor pracowni kierunkowej
dr hab. Agata Michowska, prof. nadzw.
promotor wybranej pracowni artystycznej
dr Wojciech Dada
promotor pracy teoretycznej
dr Aleksandra Łukaszewicz Alcaraz
recenzent
dr Zbigniew Rogalski

 
tytuł pracy kierunkowej
Próg krytyczny
 
Tytuł pracy nawiązuje do pojęcia, które stosował francuski socjolog Paul - Henry  Chombart de Lauwe (1913 – 1998). Posługiwał się on pojęciem progu  w odniesieniu do ilości powierzchni przypadającej na osobę w mieszkaniu. Według jego badań zejście poniżej progu krytycznego (12 – 14 m2) powoduje, że równowaga jednostki i rodziny jest niepewna, a poniżej progu patologicznego (8 – 10 m2 na osobę) powoduje poważne zaburzenia zdrowia psychicznego i fizycznego mieszkańców.
W pracy tej odnoszę się do architektonicznych warunków i norm, określających zasady, których trzeba przestrzegać przy projektowaniu budynków. Badanie różnych materiałów polega na doświadczeniach przeprowadzanych na próbkach i na wykonywaniu obliczeń, „badanie przestrzeni” polega na przebywaniu w niej. W zarejestrowanym materiale filmowym jestem w mieszkaniach (w stanie deweloperskim) i badam tę przestrzeń ciałem doświadczając jej.
Praca składa się z dwóch części. Jedna część to wideo - trzy różne, które są złożone z kilku fragmentów, a obraz rzucany jest z trzech rzutników na trzy betonowe kostki o wymiarach 15 x 15 x 15 cm. Kostki te pochodzą z laboratorium i służą do badania wytrzymałości betonu na ściskanie (na tej podstawie określa się klasę betonu). Rzucany obraz jest pomniejszony - jak u architekta, który tworzy projekty, pracując w skali. Układ ten tworzy własny rodzaj przestrzeni, utworzonej z nakładających się obrazów i dźwięków. Druga część to również wideo (zarejestrowane w tej samej przestrzeni - jednego z mieszkań), na którym dłońmi dotykam ściany. Na ścianie tej widać ślady szpachlowania - ślady ludzkiej obecności. Wideo jest rzucone na gładką ścianę, tworząc połączenie pomiędzy tym, co istnieje jako obraz, a tym, co istnieje fizycznie. Celowy brak mocnego wyciemnienia powoduje, że obraz w pewnym stopniu ulega dematerializacji. Nagrania, które były zrealizowane w przestrzeni JESZCZE nie zamieszkanej, zostały pokazane w przestrzeni JUŻ nie zamieszkanej.

tytuł pracy uzupełniającej
Still
 
Praca dotyczy pamięci, doświadczenia, tożsamości i relacji. Swoim tytułem wieloznacznie określa stan rzeczy. „Still”, które jest zatrzymanym kadrem, czymś milczącym, nieruchomym, spokojnym, ale także trwającym - jako „wciąż”.
Praca zawiera w sobie dwa elementy. Pierwszym z nich jest obiekt - rodzaj niby - kolumny, utworzonej ze wszystkich posiadanych przeze mnie zeszytów i podręczników zgromadzonych podczas całego procesu edukacji. Każda książka i zeszyt związane są z pamięcią – ja je pamiętam i one mnie „pamiętają” – są zapisem mojego bycia „gdzieś-kiedyś”. Są śladem tego, czego doświadczyłam i jaka byłam. Zostawione ze względu na przekonanie, że mogą się jeszcze kiedyś przydać, stały się swego rodzaju pamiątkami, trudnymi do usunięcia, z powodu osobistej relacji łączącej osobę i przedmioty. Jest to zarchiwizowana część mojego życia. Moment stworzenia tego obiektu jest nieprzypadkowy - ponieważ jest to moment zakończenia procesu edukacji. Jest to fizyczny ślad zdobytej wiedzy. Można powiedzieć, że tylko tyle (aż tyle?) tworzy ten dowód wieloletniego procesu. Dopóki proces edukacyjny trwał, ilość elementów wciąż się zwiększała, a dopóki są – pamięć związana z nim wciąż jest „przedłużana”.
Drugi element to praca wideo, czarno-biały zapis obecności dotyczący relacji między człowiekiem, a środowiskiem. Cisza jest już zjawiskiem niemal obcym człowiekowi, zostaje wyparta przez niezliczoną ilość odgłosów. Ale człowiek chyba trochę boi się ciszy - tak samo jak samotności, chociaż jedno i drugie jest mu do pewnego stopnia potrzebne. Leżenie na trawie, które zwykle kojarzy się ze spokojnym wypoczynkiem, tutaj przeciwstawione jest opresyjnemu środowisku. Pozorny spokój obok pozornej energii.
Przestrzeń i warunki, w których przebywamy, nie są bez znaczenia. Wszystko, co widzimy i czego doświadczamy, pozostawia w nas jakiś ślad i wpływa na to, jak się czujemy i jacy jesteśmy.

tytuł pracy teoretycznej
Niewidomi fotografowie

 


zamknij