# Dominika Wyrobek

tytuł pracy dyplomowej kierunkowej:
[her]story
tytuł pracy zrealizowanej w wybranej pracowni:
[hair]story
tytuł pracy pisemnej:
Płeć jako performance. W stronę utopijnych projektów tożsamościowych.
PRACA MAGISTERSKA

# Dominika Wyrobek

Promotor pracy wykonanej w pracowni kierunkowej:
dr hab. Bartłomiej Otocki
Promotor pracy wykonanej w pracowni uzupełniającej:
dr Izabela Plucińska
Promotor pisemnej pracy dyplomowej:
dr Łukasz Musielak
Recenzent:
dr hab. Zbigniew Taszycki
 
 
 
tytuł pracy dyplomowej kierunkowej:
[her]story
 
Tytuł malarskiej części dyplomu nawiązuje do historii pisanej z kobiecego punktu widzenia - herstory. Nurt ten narodził się w opozycji do his-story (z ang. jego opowieść) czyli historii pisanej z punktu widzenia mężczyzn. Pomijającej udział kobiet i ich perspektywę w interpretacji dziejów człowieka.
Jeśli postawić w opozycji naturę i kulturę, gdzie naturę uznamy za miejsce panowania chaosu, a kulturę utożsamimy z porządkiem. To kobieta z przyjętym kulturowo bagażem znaczeń utknęła w zaprzeczeniu samej siebie. Pomiędzy przypisywaną od wieków, z nie wiedzieć czemu negatywnym wydźwiękiem, łącznością z naturą, a współcześnie przyjętym wizerunkiem kobiet. Kobiet, które ukrywają w sobie ‘procesy natury’ i dobrze przykrywają uporządkowanym wizerunkiem siebie. W swoich obrazach znów próbuję odwrócić ten proces pokazując kobiety być może opętane, z subtelnie zaznaczającymi się nieludzkimi cechami. Krzyczące z przyjemności, z szeroko otwartymi ustami, jak byśmy mieli wpaść przez nie do chaosu ich wnętrza.
Jeśli postawić w opozycji naturę i kulturę, gdzie naturę uznamy za miejsce panowania chaosu, a kulturę utożsamimy z porządkiem. To kobieta z przyjętym kulturowo bagażem znaczeń utknęła w zaprzeczeniu samej siebie. Pomiędzy przypisywaną od wieków, z nie wiedzieć czemu negatywnym wydźwiękiem, łącznością z naturą, a współcześnie przyjętym wizerunkiem kobiet. Kobiet, które ukrywają w sobie ‘procesy natury’ i dobrze przykrywają uporządkowanym wizerunkiem siebie. W swoich obrazach znów próbuję odwrócić ten proces pokazując kobiety być może opętane, z subtelnie zaznaczającymi się nieludzkimi cechami. Krzyczące z przyjemności, z szeroko otwartymi ustami, jak byśmy mieli wpaść przez nie do chaosu ich wnętrza.
Mimo pozornie ‘mocnych’ przedstawień zależało mi na wydobyciu odrobiny groteski, i ironicznym podejściu do mitu kobiet, których łączność z naturą rozpatrywana była jako przywara, a nie dar.
 

tytuł pracy zrealizowanej w wybranej pracowni:
[hair]story
 
Tytuł celowo został ujęty w nawias kwadratowy, gdyż słowo her (z ang. ona), wymawiane jest podobnie jak słowo hair (z ang. włosy).
Trzy animacje przedstaiwają sceny z życia kobiety. Zwykłe codzienne sytuacje. Sceny te pokazują również zniewolenie, w przenośni jako uwięzienie we własnym ciele, pod powierzchnią włosów oraz dosłownie. Połączenie kobiety i zwierzęcia, dwóch istot, traktowanych przez wieki jako podległe. Podkreśla podział pomiędzy kulturą a naturą.
Animacja zainspirowana została historią Juli Pastrany. Julia żyła w XIX wieku i cierpiała na chorobę genetyczną - hiperichtiozę, która powoduje występowanie owłosienia na prawie całej powierzchni ciała, a także deformacje czaszki i szczęk. Julia za życia jak i po śmierci przechodziła z rąk do rąk, kupowana dla zysku czerpanego z jej publicznej ekspozycji. W wieku 26 lat w wyniku powikłań poporodowych zmarła, tak jak i jej syn. Mąż Juli wypchał ich oboje, aby mógł nadal czerpać dochód z ich wystawiania. Po latach, w celu zabezpieczenia eksponatu, została zamknięta w szklanej gablocie, którą uwieczniono na rycinie z XIX w, a która została wykorzystana również w mojej animacji. Pastrana została pochowana dopiero w 2012 roku. Za życia określana była mianem „kobiety małpy” albo „najbrzydszej kobiety świata”.
Jeśli idąc za Judith Butler, potraktujemy skórę jako granicę pomiędzy tym co społeczne, a prywatne. To skóra pokryta futrem może stanowić rodzaj podwójnej bariery, wywołując tym samym lęk przed tym co skrywa. Lęk ten, niejednokrotnie stanowi przyczynę wykluczeń osób, które nie są podobne do nas.
 

tytuł pracy pisemnej:
Płeć jako performance. W stronę utopijnych projektów tożsamościowych.
zamknij